🍋 Boos zijn op uw moeder die weigert wat u haar vraagt: hoe komt u van die boosheid af?

Uw moeder is misschien boos omdat ze niet wil dat iemand haar leven controleert, ook niet voor haar eigen bestwil. U kunt haar standpunt begrijpen zonder het met haar eens te zijn: vanaf dat moment kan de situatie bedaren.

Dit is wat Claire mij onlangs toevertrouwde: “Ik ben boos op mijn moeder. Ze praat slecht over mij waar ik bij ben, ze praat slecht over mijn zussen, ze blijft niet thuis zoals men haar had gevraagd… Ik ben de hele tijd boos, en daarna moet ik doen alsof alles goed is. Hoe doet men dat?”

Er is nog een andere manier om de dingen te zien. Uw moeder is boos omdat ze misschien niet wil dat iemand haar leven controleert. Ook als dat in haar belang is: om een val te voorkomen, om te voorkomen dat ze verdwaalt.

U hebt vast goede redenen en samenhangende argumenten. Maar als u zich in haar plaats verplaatst, kunt u de situatie begrijpen zonder het met haar eens te zijn.

Door het verzoek vanuit haar positie te bekijken. U vraagt haar om voor haar eigen bestwil niet het huis uit te gaan. Er is alle reden om heel boos te worden als uw eigen kinderen u dat vragen.

Als uw baas u zou vragen 's nachts te werken, ten bate van het bedrijf, zou u dat dan normaal vinden? Natuurlijk niet. Toch zou de reden vanuit zijn standpunt gerechtvaardigd kunnen zijn. En u, ook al begrijpt u het, bent het er niet mee eens.

Het gaat er niet om te doen wat uw moeder wil. Ze voelt zich benauwd: vanuit haar positie heeft ze het recht boos te zijn en kritiek te hebben.

U hoeft uw mening niet te veranderen. U hoeft alleen te aanvaarden dat de hare anders is. Vanaf dat moment kan de situatie bedaren.

Een eenvoudig idee kan uw handelen leiden: ga met uw moeder om zoals u zou willen dat een zorgverlener die u niet kent u behandelt, als u onder zijn verantwoordelijkheid zou vallen.

Het is een inspanning: uw eigen kijk op de situatie een paar ogenblikken opzij zetten, om misschien een nieuw standpunt te ontvangen.

Omdat gezag bij een ouder niet meer werkt. De veelgemaakte fout is te willen dat uw ouder gehoorzaamt als een kind en doet wat u voor zijn bestwil hebt besloten.

Bij een kind kan gezag volstaan: het mist ervaring. Uw moeder daarentegen heeft een heel leven achter zich, en zij heeft u leren lopen.

Wanneer een ouder kwetsbaar wordt, heeft men, zelfs met de beste bedoelingen, de neiging hem te willen overtuigen, “nee” tegen hem te zeggen en hem de situatie uit te leggen, als aan een kind. Tegen zijn wil ingaan kan dan weerstand oproepen.

Hoe meer u aandringt, hoe meer ze zich verzet. En hoe meer ze zich verzet, hoe meer uw boosheid stijgt: ieder blijft in zijn rol, en niemand komt er uit.

Ja. Aanvaarden dat uw ouder zijn leven bestuurt, is ook aanvaarden dat hij zijn eigen fouten maakt. Als uw moeder besluit naar buiten te gaan en valt, is dat haar verantwoordelijkheid, niet de uwe.

Uw ouder is verantwoordelijk voor zijn situatie, u bent zijn beschermer. Hij behoudt altijd het recht te aanvaarden of te weigeren wat u hem voorstelt.

Hem niet betuttelen is precies dat: zijn keuzes respecteren, ook als u weet dat ze zijn situatie niet verbeteren.

Zijn keuzes respecteren, ook als ze u onredelijk lijken, zonder tegen hem te zeggen “ik had het je toch gezegd”, behoudt zijn gevoel van vrijheid en controle. Een beslissing die onder invloed van de emotie wordt genomen, en niet van de rede, kan hem zelfs nuttiger zijn om zijn evenwicht te bewaren.

Het belangrijkste is misschien om ieder het recht op een vergissing te gunnen, en het recht om op zijn beslissingen terug te komen.

Bij gevaar kunt u zijn arts vragen uw moeder te zeggen wat ze nog kan doen en wat ze niet meer kan doen.

Vaak een angst. Kijk wat uw boosheid verbergt. Soms zouden achter “ik ben boos geworden” de echte woorden staan: “Ik was doodsbang dat je je zou bezeren.”

Uw boosheid maakt van u geen slecht mens. Wij zijn emotionele wezens: een mens zonder het vermogen om boos te worden zou een automaat zijn.

Zich daarvan bewust zijn, is ervoor kiezen er niet langer de slaaf van te zijn. Als u de boosheid herkent op het moment dat ze zich voordoet, en de verantwoordelijkheid voor uw emoties neemt, draagt u bij aan de vrede.

“Boosheid” zeggen is makkelijker dan “angst” zeggen. Toch is het de angst die uw moeder moet horen: ze geeft haar geen bevel, ze zegt haar dat u om haar geeft.

Als u begrijpt waar uw boosheid vandaan komt, probeert u uw ouder te begeleiden zodat hij het anders doet, in plaats van hem te verbieden iets te doen.

In plaats van haar te vragen iets niet meer te doen, helpt u haar het anders te doen. Daar verandert de hulp echt.

Wat dit niet doet: haar standpunt begrijpen wist het risico niet uit, en ook uw angst niet. Uw moeder gaat misschien nog steeds naar buiten als u haar hebt gevraagd thuis te blijven. Deze verandering van blik laat haar niet gehoorzamen: ze voorkomt dat u in boosheid leeft en toneel speelt.

De meest concrete handeling, vandaag nog: de volgende keer dat de boosheid opkomt, zoekt u de angst die ze verbergt en zegt u die met de echte woorden. Vraag u dan af wat u met haar zou kunnen doen, in plaats van wat u haar gaat verbieden.

Het is een onderwerp dat ik behandel in mijn boek 👉 Help! Wie zorgt er voor mijn ouders?. Uw ouder behoudt altijd het recht te aanvaarden of te weigeren wat u hem voorstelt. Hij kan al uw voorstellen weigeren: blijf ze hem doen, zolang u daar de kracht voor hebt.

Nu is het aan u om met dit alles de juiste middenweg te vinden.

Deze gids kan uw broers en zussen van dienst zijn, die uw moeder misschien hetzelfde vragen: u kunt hem aan hen doorgeven.

Wilt u weten hoe u die juiste middenweg met uw ouder vindt? Laat het me weten: 👉 info@uitgeverij-help.nl

---

Gebruikte bronnen (6)

#	Genoemd feit	Link
1	Men heeft de neiging een kwetsbaar geworden ouder te willen overtuigen, “nee” tegen hem te zeggen en hem de situatie uit te leggen als aan een kind; tegen zijn wil ingaan kan weerstand oproepen	👉 Help! Wie zorgt er voor mijn ouders?
2	De onredelijke en emotionele keuzes van zijn ouder respecteren zonder “ik had het je toch gezegd” te zeggen, behoudt diens gevoel van vrijheid en controle; een emotionele beslissing kan hem nuttiger zijn	👉 Help! Wie zorgt er voor mijn ouders?
3	Met zijn ouder omgaan zoals men zou willen dat een onbekende zorgverlener ons behandelt; ieder het recht op een vergissing gunnen	👉 Help! Wie zorgt er voor mijn ouders?
4	De ouder is verantwoordelijk voor zijn situatie, het kind is zijn beschermer; hij behoudt het recht voorstellen te aanvaarden of te weigeren; hem niet betuttelen is zijn keuzes respecteren	👉 Help! Wie zorgt er voor mijn ouders?
5	Achter de boosheid zit de angst dat de ouder zich bezeert; begrijpen waar de eigen boosheid vandaan komt, verandert de hulp die men biedt: hem begeleiden in plaats van het hem te verbieden	👉 Help! Wie zorgt er voor mijn ouders?
6	Wij zijn emotionele wezens; de verantwoordelijkheid voor de eigen emoties nemen draagt bij aan de vrede	👉 Help! Wie zorgt er voor mijn ouders?