🍋 Ik verdraag mijn oude moeder niet meer, die altijd hetzelfde herhaalt: waar komt mijn ergernis vandaan?

Als u uw oudere ouder die zich steeds herhaalt niet meer verdraagt, is wat u ergert niet wat iemand anders ergert: het is van u. En daar neemt u de controle terug, want aan uw geduld kunt alleen u werken.

Wat dit artikel u oplevert

• De zes dingen die u tegen uzelf zegt als uw ouder zich steeds herhaalt, zodat u er uw eigen gedachte in herkent en niet die van iemand anders.
• Eén handeling voor het precieze moment waarop u tegen uzelf zegt: “Ik ben het zat”: de emotie observeren, benoemen en zoeken naar wat ze verbergt.
• Een vraag om uzelf te stellen, en ook aan mensen om u heen: waarom “Ik ben het zat” bij uw ouder, en niet bij uw baby?

Uw ouder van 75 jaar of ouder laat tekenen van verwarring zien en vertelt u steeds dezelfde verhalen. U weet al wat hij gaat zeggen. Toch luistert u.

Of u nu bij hem woont, in dezelfde stad, of op meer dan duizend kilometer afstand met alleen de telefoon tussen u beiden: de scène is hetzelfde. Het verhaal komt terug en u herkent het vanaf de eerste woorden.

Op dat moment is het probleem wat u tegen uzelf zegt. Of u wilt hem corrigeren. Of u verliest uw geduld.

Of u voelt medelijden. Of u voelt zich ongemakkelijk voor hem. Of u heeft het gevoel dat u uw tijd verspilt.

Of u zegt tegen uzelf: “Waarom nog doorgaan, hij gaat het toch vergeten.” Dat is wat u tegen uzelf zegt. En wat u tegen uzelf zegt, is niet voor iedereen hetzelfde.

Misschien heeft u ze allemaal wel eens gedacht, op verschillende momenten. Ze zeggen niet dat u een slechte zoon of dochter bent: ze zeggen wat er in u gebeurt, en daar gaat deze gids over.

Omdat uw ouder steeds dezelfde verhalen, dezelfde dingen herhaalt. Elke keer vraagt dat uw aandacht en kost het concentratie.

Luisteren naar een verhaal dat u al kent vraagt nog steeds aandacht: u moet blijven volgen en op het juiste moment reageren. Dat het verhaal kort is, maakt luisteren niet licht: de tiende keer weegt zwaar, niet de eerste.

De vermoeidheid is echt. Ik ga u niet vertellen dat ze niet bestaat, en ook niet dat ze overgaat.

Maar de vermoeidheid verklaart niet alles. Twee mensen die even moe zijn, zeggen niet hetzelfde tegen zichzelf als hij opnieuw begint.

Omdat de lijst hierboven geen lijst van symptomen is, maar een lijst van mensen. Wie hem wil corrigeren en wie medelijden voelt, ergeren zich niet aan dezelfde zaak.

Wie zegt: “Waarom nog doorgaan, hij gaat het toch vergeten” en wie het gevoel heeft zijn tijd te verspillen, hebben niet dezelfde zin in hun hoofd. Het is niet hetzelfde dat hen ergert, ook al is de ouder dezelfde en het verhaal ook.

Lees de lijst nog eens. U herkent uzelf waarschijnlijk niet in alle zes. U herkent uzelf in één, misschien twee, en dat is die van u.

Dat wil ik u laten opmerken: wat u ergert, is niet wat iemand anders ergert bij dezelfde ouder. Het is van u. En wat van u is, kunt u begrijpen.

Daarom kan een advies dat voor iemand anders werkt, voor u niets doen. Het beantwoordde zijn ergernis, niet de uwe.

U. Niet uw ouder, niet het verhaal, niet het aantal keren dat hij het vertelt. Door te begrijpen wat u ergert, neemt u de controle terug.

De controle terugnemen betekent niet dat u hem verbiedt te vertellen. Het betekent weten wat er in u gebeurt terwijl hij vertelt, en het niet langer ondergaan.

Misschien zegt u tegen uzelf dat hij het gaat vergeten, en dat niets van wat u doet daar iets aan verandert. Laten we dat aannemen. Wat in uw handen blijft, is uw geduld: u heeft de macht om eraan te werken.

Dat is niet per se prettig om te horen: als de macht bij u ligt, ligt ze bij niemand anders. Maar het is ook het enige in deze scène waarover u echt de regie heeft.

Ik vraag u niet om geduldig te zijn. Ik zeg u dat geduld iets is waaraan u kunt werken, dat niemand in uw plaats eraan kan werken, en dat u kunt beginnen bij het volgende verhaal.

U heeft het recht om zich te ergeren. Deze gids neemt u dat niet kwalijk. Hij stelt voor om er iets mee te doen.

Hij vertelt u niet wat u uw ouder moet antwoorden als hij opnieuw begint, en ook niet hoe u hem van onderwerp laat veranderen. Daar gaat het hier niet om: het onderwerp bent u.

Hij belooft u niet dat u morgen minder moe bent, of dat de ergernis verdwijnt. Ik beloof geen enkel effect van dien.

Hij zegt niet wat uw ouder eraan overhoudt. Wat ik u voorstel, speelt zich af in u; wat hij ervan ontvangt, meet ik hier niet.

En hij vervangt niet wat u al doet. Als u een manier heeft gevonden om vol te houden, blijft die van u.

Hier is mijn antwoord, en het is wat lang: als ik deze boodschap wil overbrengen, moet ik haar duidelijk uitleggen, zonder kortere weg of samenvatting.

Elk geval is anders. Ieder kan andere dingen meemaken en voelen, en zelfs wat u vandaag voelt, voelt u over een halfjaar misschien anders.

Maak er dan gebruik van om uw ouder te zien als een persoonlijke coach, als een persoonlijke Tony Robbins die er is om u te laten groeien.

Elke keer als uw ouder onprettige emoties in u naar boven brengt, kunt u daarvan gebruikmaken om ze te observeren en te ontdekken wat zich erachter verbergt.

Is het angst? Is het woede? Is het teleurstelling?

Want achter die emotie zit een wond die u heeft. Daarover schrijf ik in 👉 Help! Wie zorgt er voor mijn ouders?.

Zegt u tegen uzelf dat het gewoon vermoeidheid is? Heeft u dan ooit geklaagd toen uw baby van een paar weken of maanden meerdere keren per dag in zijn luier poepte? Heeft u toen tegen uzelf gezegd: “Ik ben het zat”?

Nee, en toch was die situatie niet comfortabel. Waarom zegt u dan wel “Ik ben het zat” tegen uw ouder?

Dáár verandert alles: wanneer u beseft dat achter die onprettige emoties veel diepere wonden zitten. Daarom zou uw ouder uw coach kunnen zijn.

Die vraag kunt u om u heen stellen, aan iemand die dezelfde scène meemaakt met zijn eigen ouder: waarom “Ik ben het zat” bij hem, en niet bij een baby? Ze past in één zin, en ze doet u langer nadenken dan het duurt om haar uit te spreken.

Concreet: de volgende keer dat hij opnieuw begint en “Ik ben het zat” in u opkomt, kunt u een seconde stoppen en benoemen wat het is: angst, woede, teleurstelling. U probeert haar niet het zwijgen op te leggen: u zoekt wat ze verbergt.

En u, wat ergert u als uw ouder zich herhaalt? De drang om te corrigeren, het medelijden, de tijd die verstrijkt, of iets anders dat ik niet genoemd heb? En wat doet u op dat moment dat u helpt?

Uw oplossing kan iemand helpen voor wie deze gids niet genoeg was, en ik beweer niet dat hij voor iedereen genoeg is. U kunt hem aan mij schrijven via info@uitgeverij-help.nl, ter attentie van 👉 Yvan Keyna.

---

Gebruikte bronnen (2)

#	Genoemd feit	Link
1	Het boek van de auteur, waarin hij de wond achter de emotie behandelt	👉 Help! Wie zorgt er voor mijn ouders?
2	De auteur van de gids	👉 Yvan Keyna