Het is waarschijnlijk niet tegen u gericht. Uw vader weet misschien niet hoe hij kan uiten wat hij diep vanbinnen voelt, en u bent niet verantwoordelijk voor wat hij voelt: u zou uw grens kunnen houden, ook als hij ontstemd is.

Vraag 1
U zou ze kunnen houden, ook als uw vader ontstemd is: zijn reactie valt niet onder uw verantwoordelijkheid. Dat neemt niet weg dat het pijn kan doen.
Dit vertrouwde Léa mij onlangs toe: “Sinds zijn ziekte is mijn vader, 84 jaar, erg prikkelbaar geworden. Als ik hem kom opzoeken en zeg dat ik niet lang kan blijven, neemt hij dat heel slecht op. Hij trekt een gezicht, hij praat niet meer met mij. Daarna zegt hij achter mijn rug: ‘Waarom wilde ze niet met mij praten?’ Mijn moeder vindt altijd een excuus voor hem. Mijn grenzen zijn duidelijk, maar hij speelt het slachtoffer. Maak ik me te veel zorgen over zijn reactie?”
Dat kan pijn doen aan het hart. U stelt een duidelijke grens, gemakkelijk te begrijpen, en u bent degene die doorgaat voor iemand die niet wilde praten.
Uw vader aanvaardt misschien geen nee: hij ziet er afkeuring in en speelt het slachtoffer. Dan kan men het gevoel hebben een onrecht mee te maken.

Vraag 2
Misschien omdat hij niet weet hoe hij kan uiten wat hij diep vanbinnen voelt. Zijn pijn moet eruit, en hij heeft een excuus of een zondebok nodig om haar te uiten.
Het uur van uw vertrek zou dat excuus kunnen zijn. Al die dingen diep in hem, die er niet uit komen, zouden eruit moeten komen.
Dat zou hem goed kunnen doen. Het zou hem zelfs kunnen helpen er beter aan toe te zijn.
Uw vader heeft zijn eigen waarneming, zijn eigen excuses, en hij maakt zijn eigen keuzes. Wat hij achter uw rug over u zegt, zegt misschien in de eerste plaats wat hij zelf voelt.

Vraag 3
Eerder een overvloed aan opgeslagen energie in hem. Een beetje alsof hij in het rood zit en op het punt staat te ontploffen: misschien maakt dat hem zo prikkelbaar.
Ook al heeft hij u in het vizier, zolang hij zich volledig uitspreekt en die overvloed kwijtraakt, zou hij vrij snel op iets anders kunnen overgaan.
U bent niet verantwoordelijk voor wat hij voelt. U kunt hem blijven helpen ondanks zijn verwijten, zonder te dragen wat er in hem omgaat.
Zijn gepruil, zijn verwijten, wat hij achter uw rug zegt: u zou ze niet meer op uzelf kunnen betrekken.

Vraag 4
U hebt drie mogelijkheden.
De eerste: u terugtrekken, om zijn verwijten niet te ondergaan.
De tweede: blijven, en lijden. In beide gevallen lijdt hij ook.
De derde vraagt dat u al uw moed bijeenraapt. Met de methode die ik voorstel, zou u kunnen vaststellen wat in u gekwetst is. Die wond bestaat zeker al jaren. Zolang ze niet is genezen, zal ze uw hele leven geactiveerd worden, tegenover een naaste of, uiteindelijk, tegenover uzelf. U kunt haar genezen, eens en voorgoed.
Zijn verwijten raken u misschien, ergeren u, bezorgen u schuldgevoel. Wat u voelt, is van u: hij is er niet verantwoordelijk voor.

Vraag 5
Ik geloof dat als u onrecht voelt, uw vader daar part noch deel aan heeft: dat onrecht is uw eigen overvloed.
Een emotie die u onaangenaam, negatief of zelfs giftig vindt, zou niet van hem komen, maar van niet-genezen wonden die u nog met u meedraagt. Uw vader zou ze alleen maar activeren.
Het zou dan een uitstekende gelegenheid zijn om ze te genezen. Het beste zou waarschijnlijk zijn die te benutten om te doen wat hij misschien niet kan: werken aan wat u voelt.
Om die innerlijke wonden misschien te genezen. En op een dag de frustratie, de ergernis of het schuldgevoel niet meer te voelen.

Vraag 6
Als die wonden eenmaal geregeld zijn, zou uw vader nog steeds tegen u kunnen opvliegen en tegen u kunnen zeggen dat u hem teleurstelt. Het zou een beetje zijn als een kind van twee jaar dat tekeergaat: niets ergs.
U zou naar hem kunnen kijken, naar hem luisteren, hem helpen zich te uiten. Hij zou zijn overvloed kwijtraken in een gesprek, zonder dat u zich ooit aangesproken voelt.
De verandering komt neer op weinig woorden: van “hij neemt het mij kwalijk, het is onrechtvaardig” naar “het is een overvloed die eruit komt, en wat ik voel is van mij”.
U zou er energie bij winnen: u hoeft zich niet meer te verdedigen. Minder onrecht, minder woede.
Hij zou er misschien ook bij winnen: een kind dat naar hem luistert in plaats van zich te verdedigen, en een overvloed die er eindelijk uit kan komen.
Wat dit niet doet: deze verandering van blik verandert uw vader niet. Hij zal misschien weer een gezicht trekken de volgende keer dat u zegt dat u niet lang kunt blijven. Hij zal misschien weer achter uw rug zeggen dat u niet wilde praten.
De meest concrete handeling zou misschien deze zijn: uw grens houden en, als hij u verwijten maakt, hem zich volledig laten uitspreken, door naar hem te luisteren in plaats van u te verdedigen. Daarna u afvragen wat zijn reactie in u wakker maakt.
Ik heb een passage van mijn boek 👉 Help! Wie zorgt er voor mijn ouders? aan die weg gewijd. Daarin schrijf ik dat er “een weg bestaat, veeleisend maar bevrijdend, om definitief uit dit emotionele lijden te komen zonder uw ouder te willen veranderen: de verantwoordelijkheid nemen voor uw emoties, uw gevoelens, uw wonden”.
Ik schrijf er ook: “Erkennen dat uw ouder noch de oorzaak noch de schuldige is van het emotionele lijden dat vandaag in u bestaat, stelt u in staat daar volledig de verantwoordelijkheid voor te nemen […]”.
In een andere passage beschrijf ik wat de reacties van een ouder vaak betekenen: “Die zichtbare reacties zijn vaak oppervlakkige emoties: ze duiden op een poging zich te verdedigen, de controle te houden of een diepere pijn te vermijden.”
Ik geloof dat zorgen voor zijn ouders ook daarvoor dient: de niet-genezen wonden opsporen die men met zich meedraagt, om te leren ze te genezen.
Deze gids zou uw moeder van dienst kunnen zijn, of de naasten tegen wie uw vader ook uitvalt: u kunt hem aan hen doorgeven.
Wilt u weten hoe u die wonden herkent tegenover uw ouder? U kunt het mij schrijven: 👉 info@uitgeverij-help.nl
Gebruikte bronnen (3)
| # |
Genoemd feit |
Link |
| 1 |
Er bestaat een weg, veeleisend maar bevrijdend, om uit dit emotionele lijden te komen zonder zijn ouder te willen veranderen: de verantwoordelijkheid nemen voor zijn emoties, zijn gevoelens, zijn wonden |
👉 Help! Wie zorgt er voor mijn ouders? |
| 2 |
Erkennen dat zijn ouder noch de oorzaak noch de schuldige is van het emotionele lijden dat men met zich meedraagt, maakt het mogelijk daar volledig de verantwoordelijkheid voor te nemen |
👉 Help! Wie zorgt er voor mijn ouders? |
| 3 |
De zichtbare reacties van een ouder zijn vaak oppervlakkige emoties: een poging zich te verdedigen, de controle te houden of een diepere pijn te vermijden |
👉 Help! Wie zorgt er voor mijn ouders? |