🍋 Uw oudere ouder laat zijn telefoon niet meer los: schermverslaving of de behoefte om te vluchten?

Voordat u zijn telefoon wilt afpakken, moet u twee dingen begrijpen: wat een schermverslaving is, en wat uw ouder probeert te ontvluchten. Het scherm vult misschien een leegte op: verveling, angst om alleen te zijn, gedachten die hij liever niet hoort.

Wat dit artikel u oplevert

• Waarom uw ouder zijn telefoon niet meer loslaat, zonder hem te veroordelen: wat het scherm vasthoudt, en wat het opvult.
• Hoe u loslaat, en wanneer u via zijn huisarts gaat, met de vraag om uzelf vooraf te stellen: wilt u dat hij verandert voor hem, of voor uzelf?
• Hoe u zijn klacht “niemand praat ooit met mij” hoort, en drie handelingen om weer een moment met hem te vinden.

“We kunnen zelfs geen gesprek meer voeren met mijn moeder.” Ze is 68 en scrolt zonder ophouden door haar reels en haar TikTok-video’s.

Om gehoord te worden moet u bijna boven haar telefoon uit schreeuwen. En ze klaagt dat niemand ooit met haar praat, terwijl ze elke keer dat we langskomen om te praten, haar ogen op haar scherm heeft.

U bent er, voor haar. U heeft dingen om haar te vertellen, en het scherm wint.

Dan nestelt zich een gedachte: ze verkiest haar telefoon boven ons. We zouden gewoon graag meer willen tellen dan een video.

Wat u meemaakt is vervelend, en u heeft het recht er genoeg van te hebben. Ik zeg niet dat uw ouder gelijk heeft als hij niet meer naar u luistert.

Om de situatie beter aan te pakken, moet u twee dingen begrijpen: wat een schermverslaving is, en wat uw ouder probeert te ontvluchten.

Als uw ouder was gaan drinken, zou u hem willen helpen te stoppen. Maar als hij was begonnen te drinken om te vergeten, om iets te ontvluchten, dan had hij twee problemen op te lossen: de verslaving, en wat haar heeft veroorzaakt. Met de telefoon is het vast en zeker hetzelfde geworden.

Als mijn ouder in die situatie zat, zou ik me willen informeren over verslavingen, zoals sommige tieners die kennen met videogames en schermen.

Het doel zou niet zijn om te oordelen, maar om te begrijpen, en mijn vooroordelen, mijn oordelen opzij te zetten.

Ik zou ontdekken dat die apps zo gemaakt zijn dat u ze niet loslaat: de volgende video start vanzelf, en er is nooit een einde.

Misschien verkiest uw ouder zijn telefoon niet boven u. Misschien zit hij gevangen in iets wat gemaakt is om hem vast te houden.

Daarna zou ik willen zien wat hij ontvlucht, waar hij bang voor is: verveling, angst om alleen te zijn, woede, giftige gedachten die ongevraagd terugkomen…

Stel uzelf de vraag, voor uzelf: wat zou u doen met een hele dag zonder telefoon, zonder scherm, zonder muziek, zonder iemand om mee te praten? Wat zou het stemmetje in uw hoofd zeggen?

We vullen allemaal onze dagen op: het werk, de verplichtingen, de gesprekken, onze favoriete serie. Uw ouder vult met zijn video’s misschien een leegte op.

Hij krijgt misschien elke dag bezoek. Maar zou zijn leven moeten draaien om die twintig minuten gesprek?

Verveling is misschien alleen een verklikker van wat hij mist, van wat hij niet heeft, of van wat hij verloren heeft.

En eenzaamheid voedt zichzelf: hoe langer we alleen blijven, hoe meer we ons opsluiten, ook als we eronder lijden.

Lees ook: 👉 Waarom uw ouder willen veranderen, terwijl u degene bent die lijdt?

Ik zou ook leren loslaten, en misschien ophouden te willen dat mijn ouder is zoals ik had gewild dat hij was.

Ik zou de fasen van een rouwproces leren, om beter te begrijpen wat ik doormaak.

Loslaten is uw ouder niet in de steek laten. Het is accepteren dat het beeld dat u van hem had niet meer overeenkomt met dat van vandaag, en hem ontvangen zoals hij is.

Als het zo moeilijk is, komt dat door de gehechtheid: hoe sterker ze is, hoe groter de pijn. Dat is geen zwakte, het is menselijk.

Als de situatie dringend wordt, is de beste truc dat het advies komt van een autoriteit die hij respecteert.

Zijn huisarts bijvoorbeeld, met wie u eerst een gesprek heeft gehad. Hij is het die hem bijvoorbeeld zal aanraden niet meer dan twee of drie uur per dag te besteden.

Houd een grens in gedachten: hoe meer u op een autoriteit terugvalt, hoe meer uw ouder kan voelen dat zijn stem niet meer meetelt.

Want er blijft een vraag: is het niet egoïstisch om te willen dat hij een leven terugvindt dat hem misschien niet meer bevalt?

Uw ouder is een volwassene. Hij heeft het recht uw voorstellen te weigeren, ook als u denkt dat ze hem goed zouden doen. Hem dwingen “voor zijn bestwil” zou hem als een kind behandelen.

Lees ook: 👉 Uw ouder weigert te veranderen: waarom lijdt u er zo onder?

Wat dit niet doet: noch zijn huisarts, noch de handelingen die volgen, zullen hem zijn telefoon laten loslaten in uw plaats. Hij blijft vrij om te kiezen.

Verveling, leegte, loslaten: dat zijn onderwerpen die ik behandel in het boek 👉 Help! Wie zorgt er voor mijn ouders?.

Als een ouder zegt dat hij zich eenzaam voelt, heeft hij het dan over wat hij om zich heen ziet, of over wat hij diep vanbinnen voelt?

Zijn klacht gaat misschien niet over uw bezoeken. En hem blijven zeggen dat u van hem houdt is niet genoeg: als de verveling zich heeft genesteld, veranderen woorden niets.

Drie handelingen kunnen helpen, vanaf uw volgende moment met hem:

1. Luister echt naar hem als hij klaagt. Zonder te antwoorden “maar we zijn er toch!”, zonder meteen een oplossing te zoeken: neem de tijd om te begrijpen wat hij voelt.
2. Als hij het goed vindt, neem hem mee om iets lekkers te eten: een ijsje, een gebakje, het soort dat zijn huisarts hem zou afraden. Een echt genoegen, gedeeld met u, zodat hij zich weer verbindt. Vermijd de wandeling als dat niet zijn ding is.
3. Als hij weigert naar buiten te gaan, nodig dan een van zijn vrienden bij hem thuis uit, of vrienden van u, voor een koffie.

Lees ook: 👉 Uw oudere ouder helpen: en als u hem of haar liever een plaats gaf?

De kleine verandering zit hier: ophouden zijn telefoon te zien als een rivaal, en zoeken wat hij opvult.

Wat uw ouder erbij wint: hij wordt niet veroordeeld, niet gedwongen. Zijn verveling of eenzaamheid worden gehoord, en hij behoudt het recht om te kiezen.

Deze gids kan een broer, een zus, uw partner aanspreken, die dezelfde momenten meemaken. U kunt hem aan hen doorgeven.

En u, wat vindt u: wilt u dat hij zijn telefoon loslaat voor hem, of voor ons? Laat het me weten: 👉 info@uitgeverij-help.nl

---

Gebruikte bronnen (6)

#	Genoemd feit	Link
1	De apps zijn gemaakt om de aandacht vast te houden: rapport van de expertcommissie over de impact van de blootstelling van jongeren aan schermen, “Enfants et écrans. À la recherche du temps perdu”, “strategieën om de aandacht te vangen”	👉 Enfants et écrans. À la recherche du temps perdu
2	De leegte, een dag zonder telefoon of scherm, het stemmetje in het hoofd; verveling, een verklikker van wat ons ontbreekt; als de verveling zich heeft genesteld, veranderen woorden niets; echt gehoord worden: het boek, “Weer zin geven”	👉 Help! Wie zorgt er voor mijn ouders?
3	Loslaten, accepteren dat het beeld dat we van onze ouder hadden niet meer overeenkomt met dat van vandaag: het boek, “Accepteren dat uw ouder achteruitgaat”	👉 Help! Wie zorgt er voor mijn ouders?
4	Een medisch expert als derde persoon, en het risico om te snel op hem terug te vallen: de ouder voelt dat zijn stem niet meer meetelt: het boek, “De eindeloze conflicten”	👉 Help! Wie zorgt er voor mijn ouders?
5	De ouder is een volwassene, die het recht heeft onze voorstellen te weigeren; hem dwingen “voor zijn bestwil” is hem als een kind behandelen: het boek, “Mijn ouder en de technologie”	👉 Help! Wie zorgt er voor mijn ouders?
6	Als een ouder zegt dat hij zich eenzaam voelt, heeft hij het dan over wat hij om zich heen ziet, of over wat hij diep vanbinnen voelt? : het boek, slotcitaat nr. 42	👉 Help! Wie zorgt er voor mijn ouders?